Tropische levendbarende waterlelies: viviparie

Viviparie bij tropische waterlelies kan op twee manieren ontstaan.

Bij de dagbloeiers, ontstaan nieuwe planten altijd aan de bovenzijde van het blad. Op de plaats waar de steel aan het blad vastzit. Daar ontstaat eerst een knobbeltje en later begint de groei van daaruit.
Bij sommige variëteiten zal zelfs bijna elk blad een nieuwe plant voortbrengen, zoals bij de Nymphaea Tina (op de foto). Al deze hybriden komen voort uit de Nymphaea Micrantha, die deze eigenschap ook heeft.
Het blad waarop de nieuwe plant groeit, zal gewoon afsterven en dan is het de bedoeling dat het nieuwe plantje helemaal zelf haar weg zoekt en zich terug vastwortelt in de modder. Zo gaat het alvast in de natuur.
Wij kunnen natuurlijk de planten zelf gewoon oppotten. Zoals je op de foto kan zien, kunnen deze waterlelies zelfs tot bloei komen wanneer ze nog steeds aan de moederplant gehecht zijn.

Een andere mogelijkheid doet zich voor bij de nachtbloeiers, daar ontstaan nieuwe planten in een verwelkte bloem, net zoals bij de winterharde waterlelies. Hier spreken we dan over Nymphaea lasiophylla en Nymphaea prolifera.

Meestal echter is het eerder uitzonderlijk. Wat is nu het grote voordeel van deze manier van reproductie?  Wel, het komt een beetje hetzelfde neer als wanneer de plant zich zou vermenigvuldigen via de wortelstok. Daarmee bedoelen we dat deze kleine plantjes, échte replica’s zijn van de moederplant. Niet zoals bij zaadjes, waar dit altijd over kruisingen gaat.  
Het is natuurlijk ook veel gemakkelijker om dergelijke planten op te potten dan wanneer je eerst in de modder moet ploeteren om de nieuwe ogen van de wortelstok te verwijderen.  Het moet wel gezegd, dat niet alle plantjes het natuurlijk halen, er zijn er altijd een heleboel die uiteindelijk gewoon afsterven.